توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و چهارم :
***
«من دزد رویای تواَم.»
صدای بوق ماشینش که در گوشم پیچید، برای چندمین بار یقۀ مرتّب کت سیاهم را مرتّب کردم و دستی بر ساتنِ سفیدِ زیرش کشیدم.
از آن خانۀ عاریه که تنها وسیله‌اش یک دست مبل طوسی بود و فرشی به همان رنگ، چشم گرفتم و پلّه‌های آپارتمان را با کوبیدن پاشنۀ کفش‌هایم روی مرمر سیاهش، طی کردم. نه نگاه خیرۀ نگهبان و هیکل درشتش را می‌دیدم نه به چشمان یشمیِ دختر همسایه‌ام ب
لطفا صبر کنید...
Aa
0ممنون زیبا بود🌹🌺